تبلیغات
بیناباج
 
بیناباج
در نظر سنجی وبلاگ شرکت کنید.
درباره وبلاگ


روستای بیناباج دارای 171 خانوار و 569 نفر جمعیت می باشد.

روستای بیناباج یکی از روستاهای شهرستان قائنات در استان خراسان جنوبی میباشد . با توجه به اینکه اکثریت اهالی روستای مذکور مهاجرت و در سراسر ایران پراکنده شده اند و بی شک هر یک از عزیزان مطالب ، عکسها ، روایات ، خاطرات و موارد گوناگون دیگری در ارتباط با این روستا و روستاهای همسایه (ثغوری - کارشک - بسکاباد و... ) در اختیار دارند ، هدف از ایجاد این وبلاگ جمع آوری آنها و قابلیت استفاده علاقمندان و همولایتی ها و آشنایی هرچه بیشتر فرزندان و جوانان از گذشته خود و پدران و اجدادشان است . با تشکر از همکاری همه عزیزانی که این حقیر را در شناساندن این منطقه یاری خواهند کرد ./مدیر وبلاگ

مدیر وبلاگ : مجتبی تقوایی
نویسندگان
نظرسنجی
ارزیابی شما از این وبلاگ؟







آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
بمناسبت هفتمین روزدرگذشت مرحوم حاج حسین بیگمی مجلس ختمی فردا پنج شنبه 13/3/95 ساعت 5 تا 7بعدازظهر درمحل حسینیه موسی بن جعفر(بیناباجیها) واقع درشهیدصدر24برگزارمیشود شركت همشهریان عزیز موجب تسلی خاطر بازماندگان خواهدشد.
خانواده های بیگمی-بیناباجی-هاشمیان -بخشی-حسینی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 12 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 10 خرداد 1395
مجتبی تقوایی










« و بشر الصابرین الذین اذا اصابتهم مصیبه قالو انا لله و انا الیه راجعون »




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 9 خرداد 1395
مجتبی تقوایی
حجت الاسلام والمسلمین بیگمی  پنج شنبه شب بر اثر عارضه قلبی درگذشت.

*کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذو الجلال و الاکرام * 

خانواده محترم بیگمی و اقوام وابسته، ضایعه درگذشت پدر مهربان و مومنتان را از صمیم قلب تسلیت عرض می کنم خداوند متعال روح پاکش را با مولایش علی (ع) محشور نماید و به بازماندگان صبر جزیل عنایت فرماید.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 9 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 5 خرداد 1395
مجتبی تقوایی





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 1 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 1 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 1 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 1 خرداد 1395
مجتبی تقوایی







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
شنبه 1 خرداد 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 26 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 26 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی
شعبان ماه بسیار شریفى است و به حضرت سید انبیاء صَلَّى اللهِ عَلِیهِ وَ آله منسوب است و آن حضرت این ماه را روزه مى‌گرفت و به ماه رمضان وصل مى‌كرد و مى‌فرمود شعبان، ماه من است هر كه یك روز از ماه مرا روزه بگیرد بهشت برای او واجب می‌شود و از حضرت صادق علیه السلام روایت شده است كه چون ماه شعبان فرا می‌رسید امام زین العابدین علیه السلام اصحاب خود را جمع مى‌نمود و مى‌فرمود اى اصحاب من مى‌دانید این چه ماهى است؟

این ماه شعبان است و حضرت رسول صلى الله علیه و آله مى‌فرمود شعبان ماه من است پس در این ماه براى جلب محبت پیغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود روزه بدارید. به حقّ آن خدایى كه جان علىّ بن الحسین به دست قدرت اوست سوگند یاد مى‌كنم كه از پدرم حسین بن على علیهماالسلام شنیدم كه فرمود شنیدم از امیرالمؤمنین علیه السلام كه هر كه روزه بگیرد در ماه شعبان براى جلب محبّت پیغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا؛ خداوند او را دوست می‌دارد و در روز قیامت كرامت خود را نصیب او می‌گرداند و بهشت را براى او واجب می‌کند.

شیخ از صفوان جمال روایت كرده كه گفت :

حضرت صادق علیه السلام به من فرمود كسانى را كه در اطراف تو هستند را بر روزه گرفتن در ماه شعبان ترغیب کن. گفتم فدایت شوم مگر در فضیلت آن چیزى هست؟ فرمود: بله همانا كه رسول خدا صلى الله علیه و آله هر گاه هلال ماه شعبان را مى‌دید به مُنادیى امر مى‌فرمود كه در مدینه ندا مى‌كرد: اى اهل مدینه من رسولم از جانب رسول خدا صلى الله علیه و آله به سوى شما.

ایشان مى‌فرماید آگاه باشید همانا شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه یارى كند مرا بر ماه من یعنى روزه در آن ماه روزه بگیرد.

سپس از حضرت صادق علیه السلام و ایشان از امیرالمؤمنین علیه السلام نقل کرد که مى‌فرمود:

از زمانى كه شنیدم منادى رسول خدا صلى الله علیه و آله ندا كرد در ماه شعبان، ترک نشد از من روزه شعبان و ترک نخواهد شد از من تا مدتى كه حیات دارم ان شاء الله تعالى.

سپس مى‌فرمود كه روزه دو ماه شعبان و رمضان توبه و مغفرت از خدا است.

اعمال مشتركه ماه شعبان

1 - مناجات شعبانیه ، مناجات معروفى است و اهلش به خاطر آن با ماه شعبان ماءنوس شده و به همین جهت منتظر و مشتاق این ماه هستند. سزاوار است كه این مناجات در تمام ماه خوانده شود.

2 - از اعمال مهم در این ماه ، روزه است ؛ به اندازه اى كه با حال انسان مناسب باشد. امام صادق (علیه السلام ) فرمود:

((كسى كه روز اول ماه را روزه بگیرد، حتما وارد بهشت مى شود و كسى كه دو روز را روزه بگیرد، خداوند در هر شب و روزى (به چشم رحمت ) به او مى نگرد و در بهشت نیز به این نگاه ادامه مى دهد؛ كسى كه سه روز روزه بگیرد، با خداوند در عرش و بهشت او دیدار مى كند.))

همچنین روایت شده كه در هر روز پنجشنبه ماه شعبان آسمان‌ها را زینت مى‌كنند. پس ملائكه عرض مى‌كنند خداوندا بیامرز روزه‌داران این روز را و دعاى ایشان را مستجاب گردان و در روایت نبوى آمده است كه هر كه روز دوشنبه و پنجشنبه شعبان را روزه بگیرد حقّ‌تعالى بیست حاجت از حوائج دنیا و بیست حاجت از حاجت‌هاى آخرت او را برآورد.

3 - در هر روز از شعبان در هنگام ظهر و در شب نیمه آن صلوات هر روز شعبان که از امام سجاد علیه‌السلام روایت شده، خوانده شود که به شرح ذیل است :

اَللّهُمََّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسالَةِ وَ مُخْتَلَفِ الْمَلاَّئِكَةِ وَ مَعْدِنِ الْعِلْمِ وَ اَهْلِ بَیْتِ الْوَحْىِ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ و َآلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْكِ الْجارِیَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ یَامَنُ مَنْ رَكِبَها وَ یَغْرَقُ مَنْ تَرَكَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مارِقٌ وَالْمُتَاَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ وَاللاّزِمُ لَهُمْ لاحِقٌ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْكَهْفِ الْحَصینِ وَ غِیاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَكینِ وَ مَلْجَاءِ الْهارِبینَ وَ عِصْمَةِ الْمُعْتَصِمینَ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلوةً كَثیرَةً تَكُونُ لَهُمْ رِضاً وَ لِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ اَداَّءً وَ قَضاَّءً بِحَوْلٍ مِنْكَ وَ قُوَّةٍ یا رَبَّ الْعالَمینَ.

اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبینَ الاْبْرارِ الاْخْیارِ الَّذینَ اَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَ فَرَضْتَ طاعَتَهُمْ وَ وِلایَتَهُمْ. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَاعْمُرْ قَلْبى بِطاعَتِكَ وَلا تُخْزِنى بِمَعْصِیَتِكَ وَارْزُقْنى مُواساةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ مِنْ رِزْقِكَ بِما وَسَّعْتَ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِكَ وَ نَشَرْتَ عَلَىَّ مِنْ عَدْلِكَ وَ اَحْیَیْتَنى تَحْتَ ظِلِّكَ وَ هذا شَهْرُ نَبِیِّكَ سَیِّدِ رُسُلِكَ شَعْبانُ الَّذى حَفَفْتَهُ مِنْكَ بِالرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ الَّذى كانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه وَ سَلَّمَ یَدْاَبُ فى صِیامِهِ وَ قِیامِهِ فى لَیالیهِ وَ اَیّامِهِ بُخُوعاً لَكَ فى اِكْرامِهِ وَاِعْظامِهِ اِلى مَحَلِّ حِمامِهِ.

اَللّهُمَّ فَاَعِنّا عَلَى الاِْسْتِنانِ بِسُنَّتِهِ فیهِ وَ نَیْلِ الشَّفاعَةِ لَدَیْهِ اَللّهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى شَفیعاً مُشَفَّعاً وَ طَریقاً اِلَیْكَ مَهیَعاً وَاجْعَلْنى لَهُ مُتَّبِعاً حَتّى اَلْقاكَ یَوْمَ الْقِیمَةِ عَنّى راضِیاً وَ عَنْ ذُنُوبى غاضِیاً قَدْ اَوْجَبْتَ لى مِنْكَ الرَّحْمَةَ وَالرِّضْوانَ وَ اَنْزَلْتَنى دارَ الْقَرارِ وَ مَحَلَّ الاْخْیارِ .





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 26 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی

غیر از نام، كه مشخّص كننده هر فرد از دیگران است، صفات و ویژگی ‏های اخلاقی و عملی اشخاص نیز آنان را از دیگران متمایز می ‏كند و به خاطر آن خصوصیّات بر آن ها «لقب» نهاده می ‏شود و با آن لقب ها آنان را صدا می ‏زنند یا از آنان یاد می‏ كنند.

وقتی به القاب زیبای حضرت عباس می ‏نگریم، آن ها را هم چون آیینه ‏ای می‏ یابیم كه هر كدام، جلوه ‏ای از روح زیبا و فضایل حضرتِ ابوالفضل را نشان می ‏دهد. القاب حضرت عباس، برخی در زمان حیاتش هم شهرت یافته بود، برخی بعدها بر او گفته شد و هر كدام مدال افتخار و عنوان فضیلتی است جاودانه.

چه زیباست كه اسم، با مسمّی و لقب، با صاحب لقب هماهنگ باشد و هر كس شایسته و درخور لقب و نام و عنوانی باشد كه با آن خوانده و یاد می ‏شود.

نام این فرزند رشید امیرالمؤمنین «عباس» بود، چون شیرآسا حمله می‏ كرد و دلیر بود و در میدان های نبرد، هم چون شیری خشمگین بود كه ترس در دل دشمن می ‏ریخت و فریادهای حماسی ‏اش لرزه بر اندام حریفان می ‏افكند.

كُنیه‏ اش «ابوالفضل» بود، پدر فضل؛ هم به این جهت كه فضل، نام پسر او بود، هم به این جهت كه در واقع نیز، پدر فضیلت بود و فضل و نیكی زاده او و مولود سرشت پاكش و پرورده دست كریمش بود.

او را «ابوالقِربه» (پدر مشك) هم می گفتند به خاطر مشكِ آبی كه به دوش می گرفت و از كودكی میان بنی هاشم سقّایی می‏كرد. «سقّا» لقب دیگر این بزرگ مرد بود. آب آور تشنگان و طفلان، به خصوص درسفر كربلا، ساقی كاروانیان و آب آور لب تشنگان خیمه‏ های ابا عبدالله (ع) بود و یكی از مسؤولیت هایش در كربلا تأمین آب برای خیمه‏ های امام بود و وقتی از روز هفتم محرّم، آب را به روی یاران امام حسین (ع) بستند، یك بار به همراهی تنی چند از یاران، صف دشمن را شكافت و از فرات آب به خیمه‏ ها آورد. عاقبت هم روز عاشورا در راه آب آوری برای كودكان تشنه به شهادت رسید. او از تبار هاشم و عبدالمطلب و ابوطالب بود، كه همه از ساقیانِ حجاج بودند. علی (ع) نیز ان همه چاه و قنات حفر كرد تا تشنگان را سیراب سازد. در روز صفّین هم سپاه علی (ع) پس از استیلا بر آب، سپاه معاویه را اجازه داد كه از آن بنوشد تا شاهدی بر فتوّت جبهه علی (ع) باشد. عباس، تداوم آن خط و این مرام و استمرار این فرهنگ و فرزانگی است. در كربلا هم منصب سقّایی داشت تا پاسدار شرف باشد.

لقب دیگرش «قمر بنی هاشم» بود. در میان بنی هاشم زیباترین و جذاب ‏ترین چهره را داشت و چون ماه درخشان در شب تار می ‏درخشید.

او با عنوانِ «باب الحوائج» هم مشهور است. استان رفیعش قبله گاه حاجات است و توسّل به آن حضرت، برآورنده نیاز محتاجان و دردمندان است. هم در حال حیات درِ رحمت و بابِ حاجت و چشمه كرم بود و مردم حتی اگر با حسین (ع) كاری داشتند از راه عباس وارد می‏ شدند، هم پس از شهادت به كسانی كه به نام مباركش متوسّل شوند، عنایت خاصّ دارد و خداوند به پاسِ ایمان و ایثار و شهادت او، حاجت حاجتمندان را بر می‏ آورد. بسیارند آنان كه با توسّل به استان فضل اباالفضل (ع) و روی آوردن به درگاه كرم و فتوّت او، شفا یافته‏ اند یا مشكلاتشان برطرف شده و نیازشان بر آمده است. در كتاب های گوناگون، حكایات شگفت و خواندنی از كرامت حضرت اباالفضل (ع) نقل شده است. خواندن و شنیدن این گونه كرامات (اگر صحیح و مستند باشد) بر ایمان وعقیده و محبّت انسان می‏ افزاید.

او به «علمدار» و «سپهدار» هم معروف است. این لقب در ارتباط با نقش پرچمداری عباس در كربلاست. وی فرمانده نظامی نیروهای حق در ركاب امام حسین (ع) بود و خود سیّدالشهدا او را با عنوانِ «صاحب لواء» خطاب كرد كه نشان‏ دهنده نقش علمداری اوست «عبدصالح» (بنده شایسته) لقب دیگری است كه در زیارتنامه او به چشم می‏ خورد، زیارتنامه ‏ای كه امام صادق (ع) بیان فرموده است. این كه یك حجّت معصوم الهی، عباسِ شهید را عبدصالح و مطیع خدا و رسول و امام معرفی كند، افتخار كوچكی نیست.

یكی دیگر از لقب هایش «طیّار» است، چون همانند عمویش جعفر طیّار به جای دو دستی كه از پیكرش جدا شد، دو بال به او داده شده تا در بهشت بال در بال فرشتگان پرواز كند. این بشارت را پدرش امیرالمؤمنین (ع) در كودكی عباس، آن هنگام كه دست های او را می ‏بوسید و می گریست به اهل خانه داد تا تسلای غم و اندوه آنان گردد...





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 22 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
سه شنبه 21 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
یکشنبه 19 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی
       نظرات
یکشنبه 19 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 15 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
چهارشنبه 15 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 13 اردیبهشت 1395
مجتبی تقوایی


( کل صفحات : 56 )    1   2   3   4   5   6   7   ...